روزی با عموزادگانم زیر سایه ی درختان بید کهنسال روستای اجدادی مان "خاکی" نشسته بودیم که ناگاه یک پرسش فکرم را مشغول کرد!
از آن ها پرسیدم به نظرتان در گذشته نهایت آمال و آرزوی یک پدر یا مادر عشایر بختیاری برای خود و فرزندان شان چه بود؟ پاسخ ها تامل برانگیز و ناکافی بودند و از دیدگاهم هر بختیاری باید به این پرسش چالش برانگیز در خلوت خود فکر کند و پاسخش را بیابد!

به راستی آرزوی یک مرد یا زن بختیاری برای فرزندان، همسر، اولاد، طایفه، ایل و نهایتا کشور و مردمانش چیست؟ می خواهد به کجا برسد؟