مندیـر

 هفتمین سالگرد درگذشت استاد بهمن علاءالدین هم فرا رسید ...

گرچه که بهمن علاءالدین تا دنیا هست جاودانه می ماند و همیشه و همه جا در قلب و ذهن ما جای دارد ولی هنوز هم درگذشت ناباورانه ی او برایمان سخت است در حالی که مال ها را روانه ی گرمسیر کرده بود خود مالکنونی غریب نمود...

اگر از خدمات و افتخاراتی که استاد علاءالدین در حوزه ی موسیقی نصیب بختیاری و تبار ایرانی نمود صرف نظر کنیم می رسیم به نوبت خودمان ، که برای او چه کردیم ؟!

باید پذیرفت چه در زمان حیات استاد بهمن علاءالدین و چه پس از درگذشت این بزرگوار به جزء ابراز علاقه ها و شادمانی های از سر شوق برای هنرنمایی ایشان قطعا کم لطفی هایی در حق شخصیت والایشان شده است.

یکی از برجسته ترین اتفاقات ناگوار پس از درگذشت استاد علاءالدین تخریب فرهنگسرایی که به نام ایشان در شهر اهواز ساخته شده بود هست ، که ضربه ی ناگواری به روحیه ی علاقه مندان و دلسوزان عرصه ی فرهنگ و هنر ایران زمین وارد نمود.

قطعا کم کاری مسئولان شهر اهواز و بی تفاوت بودن ایشان به فرهنگ و هنر ایران زمین باعث این اتفاق ناخوشایند بود که مسلما باید توسط مسئولان کنونی شهرداری و شورای شهر اهواز مورد بازبینی قرار بگیرد.

و این موسسه متشکل از چندین تن هم تباران و فعالان فرهنگ دوست و یک نماینده از خانواده روانشاد بهمن علاءالدین باشد که مسائل و اتفاقات موسسه را به طور کامل و مطابق با جایگاه و شأن این هنرمند بزرگوار پیگیری نمایند ، به طوری که در اساسنامه ای که برای ثبت این موسسه وضع می شود امکان عضویت همه ی علاقه مندان و همتباران وجود داشته باشد.

و با توجه به سختی و سنگین بودن هزینه های مالی فعالیت های فرهنگی هنری در کشور هر یک از اعضای موسسه به دلخواه و نه به اجبار ! مبلغی را به صورت ماهیانه یا سالیانه ( با توجه به میزان توان هر فرد ) در اختیار هیئت مدیره موسسه قرار دهند و امیدواریم با توجه به جایگاه در خور استاد بهمن علاءالدین در میان مردم ایران بتوان هر چه زودتر با جمع آوری کمک های مالی همه ی علاقه مندان، فرهنگسراهایی را با نام و یاد ایشان در شهرهای مختلف سرزمین بختیاری و حتی دیگر نقاط ایران زمین بنا نمود و با مدیریت کارآمد و قوی این موسسه هنرمندانی دلسوز و پیرو راه راستین استاد بهمن علاءالدین در عرصه های مختلف فرهنگی و هنری تربیت و تحویل جامعه نماییم.

امیدواریم اندرزها و دلواپسی های استاد علاء الدین را به ویر ( یاد ) آوریم و هر روز به ذهن هایمان بسپاریم که با هم بودن و دست در دست یکدیگر دادن آسان است و می توان با کوشش و خرد جمعی به سادگی مشکلات را برطرف ساخت و در راه پیشرفت و آبادانی سرزمین بختیاری و ایران زمین گام برداشت...

بوین حالا دست وه یک دادن چندی آسونه ...

به امید آن روزها