شهید احمدقلی خاکی بختیاروند سال 1345 خورشیدی در منطقه ی خاکی به دنیا آمد و دوران آموزش ابتدایی را در همان روستا گذراند که به خاطر اشتغال پدرش در کارخانه ذوب آهن اصفهان به همراه خانواده راهی آن منطقه شدند.

روحیه ی سخت کوشی و خستگی ناپذیری ایشان باعث شد پس از مرگ پدرشان در ایام نوجوانی لحظه ای از کمک به خانواده بازنایستد و از همان دوران حس مسئولیت پذیری نسبت به پیرامون و جامعه را همراه با برادرانش بیاموزد و همیشه آن را فرا روی خویش بنهد.

شهید احمدقلی خاکی بختیاروند

با رسیدن به دوران جوانی و واجب دانستن دفاع از ایران عزیز قدم به عرصه ی مبارزه با رژیم بعثی نهاد و پس از فراگیری آموزش های چریکی در لشگر 58 ذوالفقار به منطقه ی جنگی سومار شتافت و با پایان یافتن دوران سربازی باز هم در مناطق جنگی حضور یافت و در راه حفظ تمامیت ارضی ایران بزرگ مبارزه می کرد.

شهید احمد قلی خاکی بختیاروند در حین عملیات مرصاد و در آخرین روزهای جنگ تحمیلی به اسارت رژیم بعثی در می آید و پس از تحمل بیش از دو سال اسارت در تابستان 1369 خورشیدی به همراه دیگر آزادگان غیورمان به کشور باز می گردد.

از برجسته ترین ویژگی های شخصیتی شهید خاکی بختیاروند سادگی و بی پیرایه بودن ایشان بود که حتی در رفت و آمد به محل کار و انتخاب دوچرخه به جای سرویس ویژه، حساسیت خود را نسبت به استفاده از اموال عمومی نشان می داد و همواره به فکر پیشرفت، آبادانی و همدلی با مردمانش بود.

پس از بازگشت به میهن در بهمن 1369 خورشیدی ازدواج نموده و همزمان به کار در شبکه بهداشت شهرستان لنجان مشغول می شود که محدودیت های دوران جنگ و اسارت جلوی فراگیری دانش وی را نگرفت و همچنین رشد در خانواده ای که پدر بزرگوارش از ملاهای مکتبی بختیاری بود، باعث شد ایشان به ادامه ی تحصیل مبادرت ورزد که شوربختانه عوارض ناشی از جنگ و دوران اسارت فرصت چندانی به آن جوان رشید بختیاری نداد و در بیستم آبان ماه 1376 خورشیدی جامعه ی ایران و ایل بختیاری شاهد از دست دادن یکی دیگر از جوانان مبارز و میهن پرست روزگار خویش بود.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد