یکی از ویژگی های زندگی کوچ نشینی(عشایری) برای حفظ این سبک زندگی، زشت و بد جلوه دادن برخی موضوعات در اذهان عموم کوچ نشینان بود و آنان همیشه از این اصول پیروی می کردند.

نوع نگاه به مشاغل در بختیاری شامل همین اصل می شد و این که مشاغل از کودکی در ذهن فرد کوچ نشین به دو دسته ی مشاغل نیک و مشاغل پست تقسیم بندی می شدند، مشاغلی همچون آهنگری، کاسبی، دلاکی(آرایشگر امروزی) و هر نوع شغل دیگر که فرد را از زندگی کوچ نشینی دور می کرده جزو این مشاغل بودند و دامداری و نظامی گری هم جزو محبوب ترین مشاغل گذشتگان مان بوده است.

با وقوع انقلاب مشروطه و کشف نفت در مسجدسلیمان و ورود شرکت نفت به منطقه ی بختیاری به مرور شیوه ی برخورد با مشاغل تغییر و لرهای بختیاری با تنوع شغلی بیشتری روبرو گشتند و بسیاری از آنان به سمت مشاغل فنی مرتبط با صنایع نفت تمایل پیدا کردند.

اما هنوز با گذشت بیش از یک قرن از انقلاب مشروطه و کشف نفت در بختیاری نوع نگاه عموم مردم به مشاغل و تعریف جایگاه اجتماعی افراد نسبت به شغل شان تا حدود زیادی ثابت مانده و تغییر نکرده است.

به طور نمونه در مشاغل شاخه ی کشاورزی، شغلی هم چون پرورش زنبور عسل در بین مردم چندان پسندیده نیست و گاهی حتی خوار شمرده می شود، در صورتی که یکی از مشاغل پر درآمد و مستعد مناطق کوهستانی ما با پوشش گیاهی متنوع است و شوربختانه از آن بی بهره ایم.


و بسیاری مشاغل دیگر که هنوز در گوشه ی ذهن مان به عنوان مشاغل پست با آن ها برخورد می کنیم و ضروری است که این نوع دیدگاهها را تغییر داده و برای شکوفایی فردی و اجتماعی مان در ابعاد مختلف و نتیجتا پیشرفت و آبادانی منطقه و کشور متفاوت تر از گذشتگان عمل نماییم.