مندیـر

روزی پدر یکی از دوستان بختیاری ام که در تهران کار می کرد، با صحبت های پیرمردی ناشناس در خیابان متوقف شد، پیرمرد خراسانی از او پرسید: جناب شما بختیاری هستید؟
و ایشان هم که از تشخیص درست آن مرد کهنسال شادمان گشته بود، پاسخ داد: بله و سر صحبت باز شد!

زیبایی های زاگرس و مناطق لرنشین برای پیرمرد خراسانی با نوای سحرآمیز آثار استاد بهمن علاءالدین(مسعود بختیاری) در هم آمیخته بود و می گفت: با آن که معنای بسیاری از واژه ها را متوجه نمی شوم ولی با شنیدن این آهنگ ها آرامش خاصی می گیرم و همیشه در خانه ام در شهر خواف آن ها را گوش می دهم.

مردی از خراسان، زادگاه فردوسی بزرگ و خسرو آواز ایران استاد محمدرضا شجریان و خطه ی نادرشاه، دلبسته ی موسیقی هنرمندی از تبار بختیاری شده و این نشانه ی پیوندهای عمیق ملت هنر دوست و میهن پرست ایران هست، ملتی که در طول تاریخ چند هزارساله شان یکدیگر را شنیده اند و در سختی ها و نا امیدی ها با اشتراکات عمیق فرهنگی و قومی به یاری هم آمده اند.

بزرگانی هم چون استاد بهمن علاءالدین، استاد عطاءالله جنگوک، استاد علی حافظی و سایر هنرمندان که موسیقی بختیاری را با دل و جان و به بهترین شکل ممکن به ایرانیان عرضه کردند، هنرمندانی که فارغ از هیاهوی جاری در جامعه و با دوری جستن از انگیزه های مادی، تمام زندگی شان را وقف ثبت ارزش های فرهنگی و هنری نمودند.

امیدواریم ما مردم ایران همیشه قدردان تلاش ها و از خودگذشتگی این هنرمندان بزرگ باشیم و با حمایت همه جانبه از هنر اصیل ایرانی، فرصت خلق آثار ارزشمندی دیگر در این عرصه را فراهم کنیم و هنرمندان ما در حوزه ی موسیقی و شعر، پژواک صدای مردم باشند و علاوه بر ایرانیان سایر مردم جهان نیز از شنیدن آثارشان لذت ببرند و سفیران فرهنگی خوبی برای ایران زمین باشند.