زنان و مردان لباس هاي سياه به تن ميپوشند.و توشمال ها ساز چپ مي نوازند،
 
خانواده ها وايل هاي ديگر براي تسليت گروه گروه مي آيند,زنان و مردان هر كدام به سياه
 
چادري جداگانه ميروند.
 
هنگامي كه زنان مهمان به نزديكي سياه چادر ميرسند چارشو(چادر)هاي خود را به طرز
 
مخصوصي مي بندند.
 
وبه نزديكي محل عزاداري كه رسيدند با سر دادن جيغ وناله ميزبان را خبر مي كنند ودر
 
همين حال ميزبان با جيغ وفرياد به پيشواز مي آيد
و مردان نيز چنين هستند نزديكي محل عزا چوغا هاي خود را به طرز مخصوصي خفت مي
 
كنند
و با دست ديگر بر سر مي زنند وبا آواي ""اي بوم و اي گوم""ميزبان را فرا مي خوانند

ويكديگر را به نشانه ي همدردي در آغوش مي كشند

خوشامد گويي ايل هنگام عزا در بختياري اينچنين بود که نوشتند.

 زنان گاگريو مي خوانند ناگهان چند نفر از بين زنان كِل ميكشند.

آري تلخ ترين كِل در ايل همين است.

جواني مجرد از ايل كه مرگ ناگهاني گريبان گير او شده است.

براي او كِل ميكشند.

كِلي كه نه تنها باعث شادي نمي شود بلكه عمق وجود آدمي را به درد مي آورد.
 

دردي كه كوچك ترين اثرش جاري شدن اشك از چشم هست.كِلي كه مادر فرزند مرده براي

فرزندش مي كشد از هزار بار موي كندن و روي خراشيدن دردناك تر است.

منبع:دست نوشته