مندیـر

در سال های گذشته حرکت های خوبی در جهت حمایت از دانش آموزان مناطق محروم عشایری شمال خوزستان توسط خیرین صورت گرفته است و تا کنون مدارس زیادی در استان خوزستان را پشتیبانی نموده اند و قطعا این گونه اقدامات در تاریخ کشورمان ماندگار خواهد شد.

اما یکی از بزرگترین مشکلات مدارس عشایری که تا کنون برطرف نشده، نبود مدارس محکم، نو و متناسب با معماری آن مناطق است که بتوان کمک شایانی به دانش آموزان منطقه نمود، تا در یک محیط شاد و ایمن و با خیالی آسوده و انگیزه ای بالا مشغول علم آموزی شوند و به آینده شان امیدوارتر گردند...

شوربختانه روز گذشته بیستم اسفند ماه 1396 خورشیدی در سانحه هوایی هواپیمای ترکیه ای در منطقه هلن واقع در استان چهارمحال بختیاری یازده شهروند ترکیه جان خود را از دست دادند.

و خانواده های این جان باختگان هم اکنون در استان چهارمحال بختیاری حضور دارند، شوربختانه عده ای از کاربران فضای مجازی نا آگاهانه و از روی هیجان به صفحه ی شخصی خانم باشاران رفته و با ارسال کامنت های بعضا ناخوشایند چهره ای زشت و به دور از فرهنگ والای ایرانی به نمایش گذاشته اند...

چندی پیش در رسانه های جمعی اعلام شد 323 شیء تاریخی مربوط به دوران هخامنشی که در شهرستان های کوهرنگ و لردگان توسط قاچاقچیان حفاری و کشف شده بود، توسط یگان حفاظت اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری استان چهارمحال بختیاری توقیف گردید.

مدیرکل اداره ی میراث فرهنگی و گردشگری و صنایع دستی استان بختیاری ارزش این اشیاء را ده میلیارد تومان اعلام نمود، که البته از دید نگارنده قیمت گذاری روی این آثار ارزشمند تاریخی امری کاملا نادرست است و ارزش این اشیاء هویت، هنر و فرهنگی است که به تمدن چند هزار ساله ی مردمان این مرز و بوم تعلق دارد...

در فیلم منتشر شده اقدام نابخردانه ی دو تن از عوامل خودسر دیدیم که با حضور مسئولان کاخ موزه سردار اسعد بختیاری به آسانی با تبر به جان مجسمه ی سردار اسعد افتادند و به بیت المال خسارت وارد ساختند، و حتی جان بازدید کنندگان، کارمندان این مجموعه و عوامل حفاظت فیزیکی در خطر بود و چه بسا اگر درگیری فیزیکی پیش می آمد اتفاقات ناگوار تری به وقوع می پیوست.

حال پرسشی که مطرح هست علی رغم این که حفاظت فیزیکی خوبی برای مجموعه پیش بینی شده و با همکاری و دلسوزی مردم فهیم شهر جونقان دهه هاست که این کاخ پا برجا باقی مانده، چه تضمینی برای جلوگیری از خسارت های بعدی به کل مجموعه ی تاریخی وجود دارد؟

مدت هاست فیلم چوبازی (چوب بازی) چند تن از هم تباران بختیاری در یکی از شهرهای ایالت کالیفرنیای آمریکا در شبکه های مجازی دست به دست می شود.

گویا تعدادی از ایرانیان ساکن ایالت کالیفرنیا به مناسبت جشن مهرگان گرد هم می آیند و آداب و رسوم کهن ایرانی را در این مراسم به نمایش می گذارند، که دستمال بازی و چوبازی مردان و زنان بختیاری نیز قسمتی از مراسم جشن این دوستان بوده است...

آبان ماه 1393 با وزیدن بادی، مدرسه ای عشایری در روستای گچ کرسا شهرستان لالی ویران شد. شاید برای دانش آموزان تهرانی، قمی، اصفهانی و... قابل باور نباشد، حتی در این میان افرادی هستند که از شدت تعجب خنده شان بگیرد که مگر می شود؟! و اصلا آیا مدرسه ای از جنس چادر هم داریم؟!

اما مشکلات دانش آموزان با استعداد مناطق عشایری بختیاری به همین جا ختم نمی شود...

اخبار مردم و سرزمین بختیاری را که هر روز در ذهنمان مرور می کنیم سال ها شکست و اندوه و در جا زدن جلوی چشمانمان رژه می روند.

تمام مطبوعات و صفحات مجازی که خبرهای مردم بختیاری را پوشش می دهند پر شده است از بیماری ،تصادف، مرگ، محرومیت، بیکاری، حاشیه نشینی و هزاران دردی که گلوی بختیاری را می فشارد...چند ماهنامه هم که درباره ی تاریخ و فرهنگ بختیاری فعالیت دارند در دوران مشروطه و قاجار جای مانده اند و همچنان در جا می زنند...

شهید احمدقلی خاکی بختیاروند سال 1345 خورشیدی در منطقه ی خاکی به دنیا آمد و دوران آموزش ابتدایی را در همان روستا گذراند که به خاطر اشتغال پدرش در کارخانه ذوب آهن اصفهان به همراه خانواده راهی آن منطقه شدند.

روحیه ی سخت کوشی و خستگی ناپذیری ایشان باعث شد پس از مرگ پدرشان در ایام نوجوانی لحظه ای از کمک به خانواده بازنایستد و از همان دوران حس مسئولیت پذیری نسبت به پیرامون و جامعه را همراه با برادرانش بیاموزد و همیشه آن را فرا روی خویش بنهد...

چندی پیش یکی از دوستان بختیاری ام راهی مرکز انتقال خون شد و برای کمک به هم میهنانی که با مشکلات ناشی از کم خونی مواجه اند اقدام به اهدای خون نمود، همه چیز روال عادی خودش را داشت که با پرسش مسئول سازمان انتقال خون مبنی بر این که دوستم چکاره است؟ و کجا کار می کند؟ روند کار تغییر کرد...

در سوگ دوازده تن از مادران و کودکان بختیاری که در حادثه گدار شهپیر سد کارون 3 ایذه و در نهم مرداد ماه 1392 خورشیدی بدون هیچ گناهی کشته شدند.

زردکوه! ای مادر زاینده رود و کارون، و ای مغرورترین نقطه ی این روزهایمان...دلم می خواست با دست هایم جلوی خروشانی ات را می گرفتم تا نفس های مادران و کودکان گدار شهپیر را به شماره نیندازی و گرفتارشان نسازی...