مندیـر

زردکوه! افراشته ترین کوهستان بختیاری و یکی از ده قله ی مرتفع ایران، بخش بزرگی از هویت بختیاری هاست و محل زایش رودخانه های خروشانِ کارون، دز و زاینده رود است که همچنان استوار و پایدار مانده، گرچه تنش زخمی از ناملایمتی های روزگار و سیاست های اشتباه امروزی هاست!

امیدواریم روزی را به پاس وجود و بخشندگی این رشته کوه بزرگ در سرزمین بختیاری جشن بگیریم و بتوانیم به کودکان و آیندگان ایران زمین راه پاسداری و نگهبانی از این زیبای سخاوتمند را بیاموزیم و در این مسیر کوششی جاودانه داشته باشیم.

سال هاست که بزرگان و دلسوزان ایل بختیاری نسبت به پدیده ای نوظهور به نام گاگریو خوانی مردان در مراسم سوگواری و همچنین خوانندگان مجالس شادی هشدارهایی می دهند.

اما شوربختانه مردم جامعه ی بختیاری که بر بستری هیجانی و رقابتی به تعاملات خود با دنیای بیرون ادامه می دهند نتوانسته اند اهمیت این هشدارها و خطراتی که آن ها را تهدید می کند، درک نمایند و پس از حدود چهار دهه از شروع این رسوم غلط به نتایج اسفباری رسیدیم که همگی شاهد آن هستیم...

کتاب و کتابخوانی یکی از نشانه های مهم پیشرفت جوامع مدرن است، جوامعی که با گذر از اندیشه های کهنه ی غیر کاربردی و یا با اصلاح آن اندیشه ها و کاربردی کردن شان، اسباب ترقی خود را فراهم نمودند.

از دیدگاهم ما نیز در سرزمین بختیاری به چنین تحولی نیاز داریم و باید آن را به طور جدی پیگیری نماییم.

کتابخانه محل گردهمایی اندیشه های گوناگون و کاربردی است، به شرط آن که منابع مناسبی برای خوانندگان در نظر گرفته شود و همگان بتوانند از بین موضوعات مختلف، کتاب های مورد نیاز و علاقه ی خود را انتخاب و مطالعه کنند...

سال هاست که اصفهانم...
صبح زود بیدار شدم و با کتاب "لالی" بهرام حیدری، نویسنده ی بختیاری از خانه بیرون زدم.

مجموعه داستانش شرح زندگی مشقت بار شهروندان خوزستانی است که در جوار کارونِ پر خروشِ آن روزگار و چاههای پر برکت نفت، زجر می کشند و گرما امانشان را بریده.

صحبت لالی و کُنارها بود: «کُنار» که جان سخت و مقاوم، در فشار آتش آسمان و تشنگی عمیق زمینِ گرمسیر قرن های قرن همچنان سرپا مانده.

کتاب را می بندم، گاو گل محمد که تمام دارایی اش بود در دره های عمیق مسجد سلیمان تلف شده و همه ی اهالی شروع به کفرگویی کردند.

هوای اصفهان گرفته است، حتی اگر زاینده رودش با آب کارون پر شده باشد.

دلم می خواهد کُنار باشم، سبزِ سیر و جان سخت!

روزی پدر یکی از دوستان بختیاری ام که در تهران کار می کرد، با صحبت های پیرمردی ناشناس در خیابان متوقف شد، پیرمرد خراسانی از او پرسید: جناب شما بختیاری هستید؟
و ایشان هم که از تشخیص درست آن مرد کهنسال شادمان گشته بود، پاسخ داد: بله و سر صحبت باز شد!

زیبایی های زاگرس و مناطق لرنشین برای پیرمرد خراسانی با نوای سحرآمیز آثار استاد بهمن علاءالدین(مسعود بختیاری) در هم آمیخته بود و می گفت: با آن که معنای بسیاری از واژه ها را متوجه نمی شوم ولی با شنیدن این آهنگ ها آرامش خاصی می گیرم و همیشه در خانه ام در شهر خواف آن ها را گوش می دهم...

روزی با عموزادگانم زیر سایه ی درختان بید کهنسال روستای اجدادی مان "خاکی" نشسته بودیم که ناگاه یک پرسش فکرم را مشغول کرد!
از آن ها پرسیدم به نظرتان در گذشته نهایت آمال و آرزوی یک پدر یا مادر عشایر بختیاری برای خود و فرزندان شان چه بود؟ پاسخ ها تامل برانگیز و ناکافی بودند و از دیدگاهم هر بختیاری باید به این پرسش چالش برانگیز در خلوت خود فکر کند و پاسخش را بیابد!

به راستی آرزوی یک مرد یا زن بختیاری برای فرزندان، همسر، اولاد، طایفه، ایل و نهایتا کشور و مردمانش چیست؟ می خواهد به کجا برسد؟

در آستانه ی یکصد و چهاردهمین سالروز اکتشاف نفت در مسجدسلیمان و شروع دورانی جدید از تاریخ این شهر و مردمانش هستیم، و وقایعی که سرنوشت ایرانیان را تغییر داد. نفت این معجزه ی سیاه قرن نوزدهم که معادلات سیاسی جهان را نیز دستخوش حوادث بسیاری کرد، حوادثی که شیره ی جان ایران زمین را مکید و مسجدسلیمان و مردمانش گواهی بر این مدعا هستند.

«نفت ملی گشت» عنوان کتابی است که طی گفت و گوهایم با چند تن از بزرگان قدیمی مسجدسلیمان خاطرات بسیاری را زنده کرد، شرح مبارزات مردم خوزستان و به ویژه مسجدسلیمان و نیرنگ های استعمارگر پیر در این شهر به قلم روانشاد "سید کمال الدین مرتضویان فارسانی" که خود از مبارزین و نیروهای میدانی فعال در عرصه ی ملی شدن صنعت نفت بود.

سال ها پیش و در نوجوانی، وقتی احساس کردم عدم تسلط به زبان مادری ام لری بختیاری، تا حد زیادی حلقه ی ارتباطات دوستانه و حتی خانوادگی ام را قطع کرده، دریافتم که باید آن را هر چه بهتر بیاموزم و همان زمان نیز با آثار فاخر استاد بهمن علاءالدین (مسعود بختیاری) آشنا شدم.
تاراز و برافتو، که با گوش دادن آن ها و تلفیق خاطرات پدربزرگ و مادربزرگم از کوچ و زندگی عشایری، برای ما که زندگی شهری به دور از سرزمین بختیاری را تجربه می کردیم بسیار لذت بخش و خاطره انگیز می شد...

با گسترش نفوذ اینترنت و رشد شبکه های اجتماعی در یک دهه ی اخیر تعداد کاربران فضای مجازی هم رشد بسیار داشته است و جامعه ی لرتباران نیز یکی از بزرگترین گروههای اجتماعی استفاده کننده از این فضا هستند که با ساخت و تشکیل گروهها و صفحات متعدد اقدام به جذب مخاطب نموده اند.
اثرگذاری این شبکه های اجتماعی بر جامعه ی ایران را نمی توان نادیده گرفت و سرعت انتشار اخبار و رویدادها را به شکل باور نکردنی افزایش داده است، ایل بختیاری هم یکی از گروههای بزرگی است که در فضای مجازی حضور دارد و هر شخص، گروه و نهاد به فراخور نوع فعالیت خود رسانه ای در یکی از این پیام رسان ها و یا شبکه های اجتماعی راه اندازی کرده و تولید محتوا می کنند...

یکی از ویژگی های زندگی کوچ نشینی(عشایری) برای حفظ این سبک زندگی، زشت و بد جلوه دادن برخی موضوعات در اذهان عموم کوچ نشینان بود و آنان همیشه از این اصول پیروی می کردند.

نوع نگاه به مشاغل در بختیاری شامل همین اصل می شد و این که مشاغل از کودکی در ذهن فرد کوچ نشین به دو دسته ی مشاغل نیک و مشاغل پست تقسیم بندی می شدند، مشاغلی همچون آهنگری، کاسبی، دلاکی(آرایشگر امروزی) و هر نوع شغل دیگر که فرد را از زندگی کوچ نشینی دور می کرده جزو این مشاغل بودند و دامداری و نظامی گری هم جزو محبوب ترین مشاغل گذشتگان مان بوده است...